Vaak zien we voor dat er zoiets gebeurt al meerdere rode vlaggen. Scheidingen die jaren moeten duren, mediationtrajecten die vastlopen, meldingen bij politie, Veilig Huis en soortgelijke instanties. En iedereen draait het hoofd de andere kant op. Slachtoffers worden al in het begin van het terreur niet serieus genomen.

Naast het niet serieus genomen worden is er ook gebrek aan kennis. De meeste slachtoffers worden zo erg in de war gemaakt en gebombardeerd met chaos dat zij aan hun eigen waarneming gaan twijfelen. Om de twijfel tegen te gaan zoeken ze het eerst in hunzelf of gaan vele slachtoffers in diepe therapie sessiesom er achter te komen dat niet zij "het probleem" zijn maar dat er een diepere laag binnen de dynamiek tussen slachtoffer en pleger zit. Een dynamiek die niet gaat om wederkerigheid en respect maar om chaos en controle.

En hoeveel empathie je advocaat, je mediator, jeugdzorg of betrokkenen ook hebben, om daadwerkelijk in de praktijk niet te vallen voor deze verscheurende dynamieken is bijna onmogelijk. Kennis ontbreekt om patronen te herkennen laat staan om te doorbreken!

Niet pas straffen na schade, maar eerder herkennen, behandelen en beschermen.